Masz pytania dotyczące udaru w ciąży lub potrzebujesz wsparcia naukowego przy pisaniu doktoratu? Skontaktuj się z naszym ekspertem – pomożemy Ci przejść przez każdy etap badań i analizy!

Kliknij tutaj, aby otrzymać indywidualną konsultację lub naukowe wsparcie do Twojego doktoratu.

1. Wprowadzenie i epidemiologia
Udar mózgu w ciąży, choć stosunkowo rzadki, niesie ze sobą istotne ryzyko dla matki i płodu. Szacuje się, że częstość występowania udaru w okresie okołoporodowym wynosi około 30–40 przypadków na 100 000 ciąż, czyli jest około trzykrotnie wyższa niż u młodych nieciężarnych kobiet w podobnym wieku (Canadian Stroke Best Practices, medRxiv). W zależności od regionu świata i dostępu do opieki medycznej incydencje mogą nieco się różnić, jednak najnowsze dane wskazują na wzrost przypadków udarów w populacji ciężarnych w ostatnich latach, co częściowo tłumaczy się rosnącą liczbą ciąż w starszym wieku oraz nasileniem czynników ryzyka (np. nadciśnienia czy cukrzycy) w tej grupie (medRxiv, Canadian Stroke Best Practices).

Rokowanie po udarze w ciąży jest zróżnicowane i zależy od typu udaru (niedokrwienny vs. krwotoczny), szybkości wdrożenia interwencji oraz obecności powikłań ciążowych. Udar w okresie ciąży lub do 6 tygodni po porodzie (tzw. okres poporodowy) odpowiada za znaczną część ciężkich powikłań neurologicznych i jest jedną z wiodących przyczyn zgonów matek w krajach wysoko rozwiniętych (Canadian Stroke Best Practices, Scottish Perinatal Network).

2. Mechanizmy patofizjologiczne i czynniki ryzyka

  1. Zaburzenia nadciśnieniowe w ciąży (gestacyjne i przewlekłe)
    • Preeklampsja i eklampsja: Kluczowe czynniki ryzyka niedokrwiennego i krwotocznego udaru w ciąży. Preeklampsja, definiowana jako nadciśnienie indukowane ciążą z proteinurią lub cechami uszkodzenia narządowego, prowadzi do dysfunkcji śródbłonka naczyniowego i zwiększonej przepuszczalności naczyń, co sprzyja powstawaniu obrzęku mózgu, krwotoków wewnątrzczaszkowych albo zjawiska RCVS (Reversible Cerebral Vasoconstriction Syndrome). Eklampsja (preeklampsja + drgawki) wykazuje wysokie ryzyko udaru krwotocznego, zwłaszcza przy niekontrolowanym nadciśnieniu skurczowym >160 mm Hg (medRxiv, Canadian Stroke Best Practices).
    • HELLP (Hemolysis, Elevated Liver enzymes, Low Platelets): Wieloczynnikowy zespół, często powiązany z preeklampsją, sprzyja koagulopatii i krwotokom, w tym zarówno do mózgu, jak i do przestrzeni podtwardówkowej czy podpajęczynówkowej. Wielonarządowa dysfunkcja nasila ryzyko udarów krwotocznych, a współistniejące zaburzenia hematologiczne utrudniają leczenie zabiegowe i farmakologiczne.
  2. Stan hiperkoagulacji
    • Fizjologiczna hiperkoagulacja w ciąży: Wzrost stężenia czynników krzepnięcia (m.in. czynnika VIII, czynnika von Willebranda), obniżenie fibrynolizy i aktywacji trombocytów powodują, że ciąża jest stanem prozakrzepowym. Utrzymuje się to szczególnie w III trymestrze i w okresie poporodowym, z najwyższym ryzykiem zakrzepicy żylnej (VTE) i zakrzepicy zatok żylnych mózgu (CVST) (Canadian Stroke Best Practices, medRxiv).
    • Cerebral Venous Sinus Thrombosis (CVST): Stanowi ok. 10–15 % wszystkich udarów związanych z ciążą i jest głównie konsekwencją hiperkoagulacji, odwodnienia (np. na skutek hiperemezy) czy zaburzeń genetycznych (zakrzepica rodzinnego podłoża) (Canadian Stroke Best Practices, Scottish Perinatal Network).
  3. Specyficzne etiologie i współistniejące choroby
    • Zespół antyfosfolipidowy (APS): Autoimmunologiczne zaburzenie, predysponuje do udarów niedokrwiennych przez generowanie trombów w małych i dużych naczyniach, w tym naczyniach mózgowych. Ciąża u chorych z APS obarczona jest również wysokim ryzykiem poronień, przedwczesnego odpłynięcia wód płodowych, ograniczenia wzrastania płodu.
    • Cervicocephalic artery dissection (CAD): Rzadkie, ale istotne w grupie młodych kobiet; może mieć tło pourazowe (uraz szyi, nawet niewielki) lub w związku z nagłymi zmianami hemodynamicznymi w ciąży.
    • Choroby sercowo-naczyniowe i wady serca: Wrodzone wady serca, kardiomiopatie czy migotanie przedsionków zwiększają ryzyko kardiogennego udaru niedokrwiennego. Coraz częściej spotyka się kobiety ciężarne z chorobami serca (np. uwarunkowanymi przedłużoną opieką medyczną), co przekłada się na wyższe ryzyko udaru.
    • Infekcje i stany zapalne: Niektóre infekcje w ciąży (np. zakażenia układu moczowego, cytomegalia, zakażenia wirusowe) poprzez mechanizmy cytokinowe i aktivację układu krzepnięcia mogą przyczyniać się do wzrostu ryzyka udaru.

3. Obraz kliniczny i wyzwania diagnostyczne

  1. Objawy kliniczne
    • Udar niedokrwienny w ciąży może manifestować się nagłą jednostronną niedowładnością kończyn, zaburzeniami mowy, asymetrią twarzy, zaburzeniami widzenia lub ataksją. Klasyczne hasło BEFAST („Balance, Eyes, Face, Arms, Speech, Time”) obowiązuje również u kobiet ciężarnych, choć część objawów (np. uczucie osłabienia) może być mylona z fizjologicznym zmęczeniem ciążowym (Scottish Perinatal Network, SELF).
    • Udar krwotoczny często rozpoczyna się od nagłego, bardzo silnego bólu głowy („worst headache of life”), wymiotów i zaburzeń świadomości. W ciąży wtórne nadciśnienie bądź eklampsja mogą być mylnie interpretowane jako „ciężkie bóle głowy ciążowe”.
  2. Wyzwania diagnostyczne
    • Mylenie symptomów: Łagodne bóle i zawroty głowy w ciąży są częste, podobnie jak obrzęki i uczucie zmęczenia. To może prowadzić do opóźnienia w rozpoznaniu udaru.
    • Badania obrazowe: Standardowe badanie CT bez kontrastu (bezpieczne w ciąży, przy niewielkiej ekspozycji na promieniowanie) czy MRI bez kontrastu (preferowany ze względu na brak jonizacji) są podstawą diagnostyki (Scottish Perinatal Network, Canadian Stroke Best Practices). W razie potrzeby angiografia CT (CTA) czy perfuzyjne CT (CTP) można wykonać z zachowaniem ostrożności (stosowanie ochrony tarczycy, minimalizacja dawek jonizujących). Wskazane jest powiadomienie radiologa o ciąży, aby dostosować protokół.
  3. Różnicowanie
    • Zaburzenia demielinizacyjne czy migrena o aury: Zwłaszcza u kobiet ze skłonnością do migreny, postępowanie diagnostyczne powinno wykluczyć inne stany.
    • Stan przedrzucawkowy z objawami neurologicznymi: Bóle głowy, zaburzenia widzenia w preeclampsii mogą być wstępem do udaru, ale najpierw należy pilnie ocenić stan ciążowy (ciśnienie, białkomocz). Często wymaga to jednoczesnej oceny neurologicznej i położniczej.

4. Postępowanie w fazie ostrej

  1. Udar niedokrwienny
    • Tromboliza (alteplaza, tenekteplaza):
      • Alteplaza (rtPA) — duża cząsteczka (~59 kDa), nie przenika przez łożysko w istotnym stopniu; dane retrospektywne (badania obserwacyjne i rejestry) nie wykazują wzrostu ryzyka masywnych krwotoków u ciężarnych w porównaniu do populacji nieciężarnych, nie obserwowano też wzrostu śmiertelności ciężarnych z udarem po podaniu alteplazy (practicalneurology.com, Canadian Stroke Best Practices).
      • Tenekteplaza — nowszy lek zatwierdzony przez FDA w marcu 2025 r. do leczenia ostrego udaru niedokrwiennego u dorosłych i wykazujący wstępne przypadki bezpieczeństwa w ciąży (np. wydany przypadek kliniczny z marca 2025, “Acute Ischemic Stroke in the Third Trimester…”), jednak brakuje dużych badań randomizowanych u ciężarnych. Zaleca się rozważenie tenekteplazy w centrach z doświadczeniem w leczeniu udarów, przy równoległej ocenie przez specjalistów położnictwa i neurologii (practicalneurology.com, Scottish Perinatal Network).
    • Trombektomia mechaniczna:
      • Wskazana u ciężarnych z dużym zamknięciem tętnic (ICA, MCA), gdyż zmniejsza ryzyko masywnego niedotlenienia mózgu. Trombektomię można przeprowadzać z minimalizacją promieniowania (ochrona brzucha, stosowanie prowadnic i angiografii obwodowej). W przypadku podpajęczynówkowej trombektomii lub przy niedokrwieniu pnia mózgu korzyści przeważają nad potencjalnym ryzykiem radiologicznym (Scottish Perinatal Network, Canadian Stroke Best Practices).
    • Leczenie hipotensyjne: Podczas trombolizy lub trombektomii należy kontrolować ciśnienie skurczowe poniżej 185 mm Hg, a rozkurczowe poniżej 110 mm Hg; leki dozwolone to labetalol, nicardipina — bezpieczne w ciąży.
  2. Udar krwotoczny
    • Kontrola ciśnienia: Kluczowa w zapobieganiu progresji krwotoku; docelowe wartości ciśnienia skurczowego ≤140 mm Hg, często stosuje się laktat magnezu u chorych z eklampsją, ale w udarze krwotocznym pochodzenia naczyniowego głównym celem jest stabilizacja hemodynamiczna.
    • Postępowanie neurochirurgiczne: W przypadku dużego krwotoku śródmózgowego czy obrzęku z przesunięciem struktur konieczna może być kraniotomia dekompresyjna. Wymaga ścisłej współpracy z anestezjologiem położniczym — intubacja z zabezpieczeniem łożyska oraz monitorowanie saturacji tlenu.
    • Leczenie zachowawcze: Udrożnienie dróg oddechowych, utrzymanie normowolemii, korekta zaburzeń krzepnięcia (np. jeśli wystąpiła koagulopatia w przebiegu HELLP lub DIC).
  3. Zaburzenia zakrzepowo-zatorowe (CVST)
    • Antykoagulacja: Heparyna drobnocząsteczkowa (LMWH) jest lekiem z wyboru — nie przenika aktywnie przez łożysko i jest bezpieczna zarówno w I, II, jak i III trymestrze oraz w okresie poporodowym (wliczając okres laktacji). W razie wątpliwości można rozważyć monitorowanie aktywności anty-Xa.
  4. Koordynacja opieki
    • Każdy przypadek podejrzenia udaru w ciąży powinien być omówiony natychmiast z zespołem neurologów oraz położników (konsultacja wielodyscyplinarna), aby szybko zdecydować o klinicznym i diagnostycznym algorytmie postępowania.
    • Zaleca się utworzenie centrów referencyjnych, w których zarówno umiejętności leczenia udarów, jak i opieka perinatalna są ściśle zintegrowane (Scottish Perinatal Network, Canadian Stroke Best Practices).

5. Leczenie wtórne i profilaktyka

  1. Antykoagulacja i leczenie przeciwpłytkowe
    • ASA (kwas acetylosalicylowy): U pacjentek z ryzykiem preeklampsji (np. z nadciśnieniem przewlekłym, chorobą nerek, cukrzycą), rekomenduje się profilaktycznie ASA w dawce 75–150 mg/dobę od I/II trymestru aż do 36. tygodnia ciąży, co zmniejsza ryzyko udaru niedokrwiennego i preeklampsji (AHA Journals, Canadian Stroke Best Practices).
    • Antykoagulacja w APS: Heparyna niefrakcjonowana (UFH) lub LMWH + niskie dawki ASA od I trymestru są standardem u pacjentek z APS, co redukuje ryzyko zakrzepicy zatok żylnych mózgu i zatorów tętniczych. Przy nawrocie udaru lub napadowym migotaniu przedsionków rozważa się kontynuację LMWH w okresie ciąży i po porodzie (Canadian Stroke Best Practices, AHA Journals).
    • Statyny: Chociaż tradycyjnie statyny były przeciwskazane w ciąży, nowe dane (zebrane w zaleceniach AHA/ASA 2024) pozwalają rozważyć stosowanie niektórych statyn hydrophilowych (np. pravastatyna) u ciężarnych z bardzo wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, by zapobiec udarowi wtórnemu. Należy jednak pamiętać o ograniczonych danych w tej grupie pacjentek (Verywell Health, AHA Journals).
  2. Kontrola nadciśnienia
    • Docelowe wartości: Poniżej 140/90 mm Hg w I/II trymestrze; w przypadku powikłań (ciężka preeclampsja) celem jest <130/80 mm Hg. Leki z wyboru to labetalol (start 100 mg 2×/dziennie), metylodopa (250 mg 3×/dziennie) i nifedipina o przedłużonym uwalnianiu (10–20 mg co 12 h).
    • Hipotensyjne działanie może wpływać na perfuzję maciczno-łożyskową, dlatego kontrola powinna być umiarkowana; w razie spadku przepływu do płodu konieczna jest ocena dopplerowska naczyń pępowinowych i środłożyskowych (Canadian Stroke Best Practices, AHA Journals).
  3. Monitorowanie i opieka po porodzie
    • Po porodzie (pierwsze 6 tygodni) nadal utrzymuje się podwyższone ryzyko zakrzepowo-zatorowe i udaru, dlatego u pacjentek z udarem w ciąży zaleca się kontynuację leczenia przeciwzakrzepowego (LMWH) lub przeciwpłytkowego (ASA) przez co najmniej 6–12 tygodni poporodowych (Canadian Stroke Best Practices, Scottish Perinatal Network).
    • Monitorowanie ciśnienia i glikemii, kontrola lipidogramu (jeśli stosowano statyny po porodzie), ocena neurologiczna (rehabilitacja) — kluczowe w zapobieganiu ponownemu udarowi.

6. Plan porodu i opieka anestezjologiczna

  1. Wybór drogi porodu
    • Zależny od stanu neurologicznego matki i ciężkości neurologicznych deficytów. Jeśli udar miał miejsce w III trymestrze, a stan pacjentki jest stabilny neurologicznie, dopuszczalny jest poród drogami natury, o ile nie ma innych wskazań położniczych do cięcia cesarskiego (np. niewydolność porodowa, ciężka preeclampsja).
    • Cięcie cesarskie jest zalecane w przypadku niestabilnych deficytów neurologicznych, udaru krwotocznego z masywnym krwiakiem czy zwiększonym ryzykiem krwotoku (np. współistniejący HELLP).
  2. Znieczulenie
    • Znieczulenie regionalne (podpajęczynówkowe/epiduralne): Wskazane u pacjentek z udarem niedokrwiennym i stabilizowanym nadciśnieniem; minimalizuje ryzyko przejściowej hipotensji MATKI, ale wymaga ostrożności, by nie wywołać gwałtownego spadku ciśnienia konsekwentnego z niedostateczną perfuzją łożyska.
    • Znieczulenie ogólne: Preferowane w przypadku udaru krwotocznego wymagającego neurochirurgii lub niestabilności oddechowej. Indukcja powinna być przeprowadzona przy minimalizacji zmian hemodynamicznych (np. using short-acting opioids, propofol, metoksyfluran) z jednoczesnym monitoringiem mózgowego wydychanego CO₂ i saturacji.
  3. Opieka poporodowa w oddziale intensywnej terapii położniczej
    • Konieczna ścisła kontrola ciśnienia, status neurologiczny, ocena ryzyka ponownego krwawienia.
    • Wczesna aktywizacja pacjentki, korekta zaburzeń elektrolitowych, assessment ryzyka zakrzepowo-zatorowego (profilaktyka przeciwzakrzepowa już od 6–12 h po porodzie, jeśli ryzyko krwawienia jest niskie).

7. Rokowanie i następstwa długoterminowe

  1. Matka
    • Wskaźnik powrotu do niezależnego funkcjonowania (modyfikowany Rankin Scale ≤2) po 6 miesiącach wynosi około 50–70 %, zależnie od typu udaru (lepsze rokowanie u CVST w porównaniu do udaru krwotocznego) (Canadian Stroke Best Practices, medRxiv).
    • U pacjentek po udarze w ciąży obserwuje się wyższe ryzyko nawrotu w kolejnych ciążach oraz w wieku starszym, stąd zalecane długoterminowe monitorowanie czynników ryzyka i profilaktyka wtórna (kontrola ciśnienia, cukrzycy, rekomendacje żywieniowe i ruchowe).
    • Ryzyko depresji poporodowej i lęku jest zwiększone u kobiet, które doświadczyły udaru, co wymaga włączenia opieki psychiatrycznej i psychologicznej.
  2. Płód i noworodek
    • W zależności od czasu wystąpienia udaru i interwencji: wcześniactwo (częste przy ciężkiej preeklampsji i wczesnym cięciu cesarskim), niska masa urodzeniowa, zaburzenia rozwoju neurobehawioralnego (szczególnie przy przedwczesnym przedostaniu się krwi do łożyska czy przy hipoksji płodu) (Canadian Stroke Best Practices, medRxiv).
    • Ciągła opieka neonatologiczna, szczególnie gdy konieczne było leczenie trombolityczne lub trombektomia, by monitorować krzepnięcie krwi i możliwe zaburzenia hematologiczne.

8. Profilaktyka pierwotna i wtórna – rekomendacje oparte na najnowszych wytycznych

  1. Wytyczne AHA/ASA 2024 dotyczące profilaktyki
    • Zalecenia te podkreślają rolę wczesnej identyfikacji kobiet w ciąży z nadciśnieniem przewlekłym, cukrzycą, otyłością, a także włączenia rutynowych badań czynników ryzyka (lipidogram, HOMA, testy funkcji nerek) tuż przed planowaną ciążą.
    • Kobiety z przewlekłym nadciśnieniem powinny mieć kontrolowane ciśnienie do wartości <130/80 mm Hg jeszcze przed zajściem w ciążę, co znacząco obniża ryzyko preeklampsji i w konsekwencji udaru (AHA Journals, Verywell Health).
    • Rekomendowane jest włączenie edukacji o objawach udaru (BE FAST) w standardowe programy opieki prenatalnej.
  2. Profilaktyka u kobiet z historią udaru
    • Prekoncepcyjne konsultacje wielospecjalistyczne (neurolog, kardiolog, hematolog, położnik), by ocenić ryzyko nawrotu.
    • U kobiet z udarem niedokrwiennym w wywiadzie zaleca się kontynuację ASA lub, w razie wskazań, włączenie KMH (LMWH) w okresie ciąży i poporodowym.
    • Kontrola poziomu homocysteiny (może być podwyższony u kobiet z niedoborem witamin B₆, B₉, B₁₂), profilaktyka suplementacyjna (kwas foliowy, witaminy z grupy B).
    • U kobiet z APS: prof. heparyna drobnocząsteczkowa + ASA od momentu potwierdzenia ciąży aż do 6 tygodni po porodzie.

9. Nowe kierunki badawcze i wnioski

  1. Luki w wiedzy
    • Nadal brak dużych, randomizowanych badań klinicznych oceniających bezpieczeństwo i skuteczność trombolizy (zwłaszcza tenekteplazy) w populacji ciężarnych. Dostępne dane to głównie rejestry i raporty przypadków (m.in. opis z marca 2025 r.) (practicalneurology.com, Canadian Stroke Best Practices).
    • Konieczność badań nad optymalnym zarządzaniem ciśnieniem u kobiet z preeklampsją oraz najlepszego doboru terapii przeciwzakrzepowej i przeciwpłytkowej w różnych podtypach etiologicznych udarów (np. u pacjentek z APS vs. u pacjentek z cukrzycą).
  2. Perspektywy
    • Medycyna precyzyjna: Identyfikacja indywidualnych profili genetycznych (np. mutacje genów krzepnięcia) oraz markerów biochemicznych (np. poziom TNF-α, IL-6) pozwoli na lepsze prognozowanie ryzyka i personalizację leczenia.
    • Telemedycyna i monitoring zdalny: Zastosowanie urządzeń do monitorowania ciśnienia i aktywności fizycznej w czasie rzeczywistym mogą pomóc w wczesnym wykrywaniu odchyleń i zapobiegać ciężkim powikłaniom.
    • Badania nad przedłużonymu profilowi czynników zapalnych i koagulacyjnych: W celu zrozumienia, dlaczego ryzyko udaru utrzymuje się również w okresie poporodowym.

10. Podsumowanie kluczowych wniosków

  • Udar związany z ciążą to złożone zjawisko obejmujące zarówno udary niedokrwienne (szczególnie związane z preeklampsją i stanem hiperkoagulacji), jak i krwotoczne (często wynikające z ciężkich zaburzeń nadciśnieniowych lub HELLP).
  • Wczesna identyfikacja czynników ryzyka (preeklampsja, APS, kardiologiczne schorzenia) oraz szybkie wdrożenie diagnostyki obrazowej (MRI bez kontrastu, CT z zachowaniem procedur ochronnych) są kluczowe dla poprawy rokowania.
  • Tromboliza (alteplaza, ograniczone dane dot. tenekteplazy) i trombektomia we wczesnej fazie ostrej nie są absolutnie przeciwwskazane w ciąży, pod warunkiem wielodyscyplinarnego nadzoru (neurolog + położnik).
  • Leczenie wtórne opiera się na kontroli nadciśnienia, profilaktycznej antykoagulacji (LMWH, ASA) oraz rehabilitacji po udarze.
  • Plan porodu i opieka anestezjologiczna muszą być dostosowane do stanu neurologicznego matki, z możliwością porodu drogami natury przy stabilizacji neurologicznej lub cięcia cesarskiego w sytuacjach wysokiego ryzyka.
  • Konieczne są dalsze badania z randomizowanymi grupami ciężarnych w celu optymalizacji schematów leczenia trombolitycznego i przeciwzakrzepowego, a także analizy długoterminowych konsekwencji udaru dla matki i dziecka.

Bibliografia (wybrane źródła):

  1. Turner LA, et al. “Pregnancy-Related Stroke Risk Factors: A Mendelian Randomization Study” (medRxiv, maj 2025) (medRxiv).
  2. Heart and Stroke Foundation Canadian Stroke Best Practices: “Stroke in Pregnancy Consensus Statement” (6th Edition) (Canadian Stroke Best Practices).
  3. AHA/ASA 2024 Guideline for the Primary Prevention of Stroke (AHA Journals, Verywell Health).
  4. “Guideline for the Management of Suspected Stroke in Pregnancy” (Perinatal Network Scotland, listopad 2024) (Scottish Perinatal Network).
  5. Case report: “Acute Ischemic Stroke in the Third Trimester of Pregnancy: Successful Tenecteplase and Thrombectomy” (Practical Neurology, marzec 2025) (practicalneurology.com).

Pomysł na doktorat:
„Wieloośrodkowa analiza czynników ryzyka oraz skuteczności profilaktyki udaru mózgu u kobiet ciężarnych – badanie prospektywne z wykorzystaniem narzędzi uczenia maszynowego do personalizacji ścieżek leczenia i prewencji.”

Cele badania

  1. Główny cel:

    • Ocena wpływu szerokiego spektrum czynników ryzyka na występowanie udaru mózgu w ciąży oraz skuteczności stosowanych strategii profilaktycznych w populacji wieloośrodkowej.

  2. Cele szczegółowe:

    • Identyfikacja klasycznych i nowych biomarkerów ryzyka udaru mózgu u kobiet ciężarnych (w tym czynniki genetyczne, środowiskowe, metaboliczne, immunologiczne).

    • Ewaluacja skuteczności różnych interwencji profilaktycznych (m.in. ASA, LMWH, kontrola ciśnienia, modyfikacje stylu życia) w różnych podgrupach pacjentek.

    • Opracowanie i walidacja modeli predykcyjnych z zastosowaniem uczenia maszynowego (np. random forest, XGBoost, sieci neuronowe) dla oceny ryzyka udaru i wyboru optymalnej ścieżki prewencji/leczenia.

    • Analiza wpływu czynników psychospołecznych i opieki okołoporodowej na skuteczność profilaktyki.

Oczekiwane rezultaty naukowe i praktyczne

  • Identyfikacja nowych, nieoczywistych czynników ryzyka oraz potencjalnych biomarkerów umożliwiających wcześniejszą identyfikację kobiet szczególnie zagrożonych udarem w ciąży.

  • Opracowanie ogólnodostępnego narzędzia (np. kalkulatora lub aplikacji webowej) wspierającego klinicystów w indywidualnej ocenie ryzyka i wyborze strategii profilaktycznej u ciężarnych.

  • Ugruntowanie skuteczności lub identyfikacja ograniczeń aktualnych metod prewencji udaru mózgu u kobiet w ciąży, z możliwością modyfikacji obowiązujących rekomendacji (polskie i międzynarodowe).

  • Propozycje nowych wytycznych dla opieki okołoporodowej uwzględniających personalizację na bazie predykcji ML.

  • Wkład w rozwój interdyscyplinarnej współpracy (ginekologia, neurologia, data science, genetyka kliniczna, zdrowie publiczne).

Potencjał wdrożeniowy i innowacyjność

  • Integracja big data medycznych i sztucznej inteligencji w praktyce położniczo-neurologicznej.

  • Realna szansa na poprawę wskaźników zdrowotnych i zmniejszenie śmiertelności/morbidności matek oraz noworodków.

  • Model może być rozszerzony na inne populacje i stany kliniczne z podwyższonym ryzykiem udaru (np. połóg, kobiety z chorobami autoimmunologicznymi).

Udar w ciąży – strategie prewencji i leczenia dla przyszłych mam i specjalistów by
Udar w ciąży – strategie prewencji i leczenia dla przyszłych mam i specjalistów
Tagi:

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *